Initiatieven die ervoor zorgen dat ‘kansrijkere’ bewoners zich gaan vestigen in achterstandswijken, hebben de meeste kans om integratie tussen autochtoon en allochtoon te bevorderen. Ook activiteiten gebaseerd op gedeelde interesses of gemeenschappelijke belangen, zoals mentorprojecten, taallessen of samen sporten of eten, kunnen succesvol uitpakken. Eenmalige ontmoetingen zoals een buurtfeest of barbecue, hebben geen duidelijk effect op de integratie in een wijk. Terwijl dit soort activiteiten juist op grote schaal plaatsvinden. Dit staat in het rapport Interventies voor integratie, dat het Sociaal Cultureel Planbureau op 25 juli 2007 publiceerde.

Nederland kent in vergelijking met andere landen een overvloed aan initiatieven om contacten tussen allochtonen en autochtonen te stimuleren. Er is alleen weinig zicht op de effectiviteit van alle deze projecten. Het Sociaal Cultureel Planbureau (SCP) heeft zo’n vierhonderd maatregelen, subsidies en initiatieven om etnische concentraties in woonwijken tegen te gaan en contacten te bevorderen, onder de loep genomen.

Vooral op lokaal niveau zijn veel initiatieven en maatregelen om de contacten in een wijk te bevorderen. Meestal gaat het om het creëren van een eenmalige ontmoeting. Initiatieven om elkaar beter te leren kennen, meer met elkaar samen te werken of elkaar hulp en ondersteuning te bieden, komen minder vaak voor. Uit het onderzoek van het SCP blijkt dat het verstandiger is om meer gericht actie te ondernemen. Bijvoorbeeld door gedeelde interesses of belangen, of bestaande ontmoetingen op school of in het buurthuis als uitgangspunt te nemen.

Maatregelen die een maximumgrens stellen aan het aantal allochtonen in een wijk leveren volgens het onderzoek vrij weinig resultaat op. Herstructurering heeft een grotere kans op succes. Geef kansarme bewoners de mogelijkheid zich te vestigen in buitenwijken of randgemeenten, en maak het voor kansrijke bewoners aantrekkelijk om bijvoorbeeld in de binnenstad te gaan wonen.

bron:AEDES