Verlies van E-cadherine, een eiwit waarmee cellen onderling aan elkaar kleven, leidt tot invasief lobulair carcinoom (ILC), een agressief type borstkanker. Deze cellen blijken niet alleen uit te zaaien, ze weten vervolgens goed te overleven in hun nieuwe omgeving en bovendien te voorzien in hun eigen bloedtoevoer. Dat schrijven onderzoekers Patrick Derksen en Jos Jonkers van Het Nederlands Kanker Instituut- Antoni van Leeuwenhoek Ziekenhuis (NKI-AVL) in het wetenschappelijk tijdschrift Cancer Cell van 14 november.

ILC is een agressief type borstkanker dat in 10 - 15% van de borstkankerpatiënten

voorkomt. Sinds 15 jaar bestaat het vermoeden dat E-cadherine, een eiwit dat cellen

onderling aan elkaar kleeft, betrokken is bij dit type kanker. Nu is voor het eerst

aangetoond dat het eiwit zelfs ten grondslag ligt aan het ontstaan van de ziekte.

 

De onderzoekers hebben voor het eerst een muismodel ontwikkeld waarbij ze het gen, dat voor E-cadherine codeert, specifiek wisten uit te schakelen in de borstkliercellen. Het ontwikkelen van zo'n muismodel is genetisch zeer complex en kan jaren in beslag nemen. Verlies van het eiwit zorgde er niet alleen voor dat de borstkankercellen in de muis uitzaaiden; de kankercellen bleken bovendien een enorme overlevingsdrang te hebben. Normale cellen weten alleen te overleven in hun natuurlijke omgeving. Treden ze daarbuiten dan krijgen ze een signaal om dood te gaan. De kankercellen in de muis daarentegen wisten dat signaal te onderdrukken. Ten derde bleek dat de kankercellen in staat waren om de vorming van nieuwe bloedvaten te stimuleren. Nieuwe vaten zijn voor groeiende tumoren van levensbelang voor de aanvoer van zuurstof en voedingstoffen.

 

De manier waarop de borsttumor zich in de muis ontwikkelde, bleek verrassend genoeg vergelijkbaar met de ontwikkeling in de mens. Ook de manier waarop dit type kanker vaak naar de buikholte uitzaait, was vergelijkbaar. Dit maakt de onderzoeksresultaten zeer waardevol.

 

Patrick Derksen: 'Van ILC is bekend dat de tumoren slecht reageren op de standaard chemokuren. Nu we begrijpen hoe dit type kanker ontstaat, kunnen we met het door ons ontwikkelde muismodel op zoek naar nieuwe behandelmethoden. Onze hypothese is dat de ILC-cellen kunnen uitzaaien, omdát ze kunnen overleven zonder hulp van buitenaf. De volgende stap is om te onderzoeken hoe dat werkt.'

 

bron:Nederlands kanker instituut